Przedstart
Rozwijający się na początku lat sześćdziesiątych młody
przemysł miedziowy potrzebował wykwalifikowanej kadry
pracowników, właśnie dlatego w 1962 r. zapadła
decyzja o utworzeniu szkół górniczych. Początkowo
planowano od 1 września 1964 r. powołać Zasadniczą
Szkołę Zawodową, Technikum Górnictwa Rud oraz Technikum
Górnicze dla Pracujących, które rozpoczęłyby działalność
w remontowanym budynku przy ul. Kościuszki 9.
Potrzeba chwili była jednak tak ogromna, że podjęto
śmiałą decyzję przyśpieszenia działalności szkół o cały
rok. I w ten oto sposób młodzi ludzie już we wrześniu
1963 r. mogli rozpocząć naukę w Zasadniczej Szkole
Górniczej oraz w Technikum Górniczym dla
Pracujących Zajęcia odbywały się gościnnie w budynku
I LO oraz w gmachu miejskie biblioteki.
Prace związane z organizacją i tworzeniem szkół
powierzono pierwszemu dyrektorowi - Panu Czesławowi
Kowalakowi, którego wspierali pierwsi etatowi
pracownicy: sekretarka szkoły - Pani Zofia Adam-Świątek
oraz kierownik zajęć praktycznych - Pan Józef Nossel.
Nauczyciele pracujący w po wołanych szkołach górniczych
byli zatrudnieni na etatach innych szkól.
(do góry)
Początek
Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami własną nazwę, stałą
siedzibę, kadrę, a nawet internat oraz stołówkę Zespół
Szkół Górniczych otrzymał 1 września 1964 roku i
właśnie od tego momentu datuje się jego powstanie.
Otwarcie nowych szkół było dla miasta wydarzeniem. Po
pierwsze dlatego, że inauguracja roku szkolnego
rozpoczęła się uroczystym przemarszem uczniów i
pracowników oświaty w rytm marsza granego przez górniczą
orkiestrę dętą, a po drugie - otwierano wówczas drugą
szkołę średnią w mieście. Pod kierunkiem nowego
dyrektora - Pana Mieczysława Łaniewskiego
powołano: Technikum Górnictwa Rud Ministerstwa
Przemysłu Ciężkiego, Zasadniczą Szkolę Górniczą
KGHM oraz Technikum Górnicze dla Pracujących KGHM.
Ogromny gmach przy ul. Kościuszki 9 na stałe zapisał
się w świadomości mieszkańców miasta jako siedziba
szkoły górniczej, która wciąż kształci kolejne pokolenia
górników, mechaników, elektryków czy elektroników,
dopasowując kierunki nauczania do potrzeb rynku pracy.
(do góry)
Rozwój
Od początku istnienia szkoła rozwijała się dynamicznie,
o czym świadczy wciąż wzrastająca liczba wychowanków. W
1963 roku zespół liczył 207 uczniów, rok później
już 723, zaś w trzecim roku kształcenia do szkoły
uczęszczało 1303 osoby uczące się w 44
oddziałach.
Wraz ze zmianami profilów nauczania zmieniała się też
nazwa szkoły.
1 września 1972 roku powołano Zespół Szkól
Technicznych Górnictwa Rud KGHM w Lubinie, a w rok
później - 30 października 1973 roku nadano mu imię
profesora Bolesława Krupińskiego.
Pierwsze dziesięciolecie szkoły było okazją do
podsumowania doświadczeń i podkreślenia osiągnięć. Z tej
okazji Dyrekcja KGHM ufundowała szkole sztandar,
co, jak się okazuje, stało się chlubną tradycją,
ponieważ z okazji obecnego czterdziestolecia szkoła znów
otrzyma nowy sztandar od swojego, można tak chyba
powiedzieć o KGHM, zakładu patronackiego.
Jubileusze są dobrą okazją do zamykania pewnych
etapów i podejmowania nowych wyzwań. Tym należy
tłumaczyć fakt utworzenia w szkole w 1974 roku
Policealnego Studium Zawodowego, które z kolei w
roku 1984 zostało przekształcone w Zaoczne Policealne
Studium Zawodowe.
Lata dziewięćdziesiąte przyniosły kolejne
rozszerzenie oferty edukacyjnej.
Od 1września 1990 roku rozpoczęło swoją działalność III
Liceum Ogólnokształcące. Trzy lata później
Kuratorium Oświaty w Legnicy zmieniło nazwę szkoły na
Zespół Szkół w Lubinie. Zmiana nazwy podkreśla nie
tylko zmianę właściciela budynków i mienia szkoły, ale
też otwarcie na zapotrzebowanie środowiska w zakresie
nowych kierunków kształcenia. Obecnie szkoła nosi nazwę
Zespół Szkół Nr 1 w Lubinie. W roku jubileuszowym do
szkoły uczęszcza 1824 uczniów, którzy tworzą
59 klas. Ponad sto osób uczy się w systemie
eksternistycznym.
(do góry)
Sukcesy
Zespół szkół przy ulicy Kościuszki przez lata był jedną
z największych szkół w regionie. Ściśle też wpisał się w
historię miasta oraz rozwijającego się przemysłu
miedziowego. Wykształcił pokolenia młodych ludzi,
którzy dziś zajmują ważne stanowiska w administracji
samorządowej, urzędach państwowych oraz oczywiście w
zakładach KGHM.
 W uznaniu zasług w 1973 roku szkoła otrzymała
Złotą Odznakę Budowniczego LGOM. W 1978 roku za
pracę dydaktyczną i wychowawczą oraz rozwijanie
zainteresowań sportowych przyznano szkole Medal
Komisji Edukacji Narodowej. W 1979 roku szkoła
została odznaczona medalem Za zasługi dla LOK. Z
okazji 20-lecia ZSTGR otworzono salę tradycji i
osiągnięć szkoły.
Wśród nauczycieli znajdują się zasłużeni pedagodzy,
którzy za wybitne osiągnięcia w pracy zostali wyróżnieni
licznymi nagrodami i medalami resortowymi, odznaczeniami
państwowymi oraz regionalnymi. Osobny rozdział historii
naszej placówki stanowią sukcesy uczniów, które
pośrednio świadczą o wynikach pracy nauczycieli. Wśród
laureatów konkursów, zawodów i olimpiad przedmiotowych
znaleźli się uczniowie pana profesora Tadeusza Czai,
pana Bernarda Strokosza, pana Bogdana
Kuszczaka, pani Marii Maczugi, pana Leszka
Łubińskiego, pana Zbigniewa Ciołkowskiego,
pana Zygmunta Nieory, pani Haliny Stolaś,
pani Teresy Strzeleckiej, pani Krystyny
Drexler-Wawrzyniak, pani Małgorzaty Łomnickiej,
pani Teresy Glonek, pani Moniki Wiśniewskiej,
pani Aleksandry Ptasznik, pani Małgorzaty
Leleń, pani Marii Łagun, pana Mariana
Szagały, pani Moniki Krzeszowskiej, pana
Lecha Pawlaka, pani Krystyny Rutkowskiej
(podajemy w porządku chronologicznym).
Szkoła może poszczycić się również dobrymi wynikami
sportowymi wychowanków, na których sukcesy pracuje
zespół nauczycieli Wychowania fizycznego.
(do góry)
Baza
Szkoła znalazła swą siedzibę w zabytkowym, nie
pozbawionym urody budynku po koszarach, ale jej gmach
wciąż ulega wewnętrznej przebudowie i modernizacji. Dla
sprawnego funkcjonowania podejmowane były kolejne
inwestycje. W 1972 roku na ostatnim piętrze szkoły,
dzięki inicjatywie pana Łubińskiego, otworzono
strzelnicę. Pierwsze zawody strzeleckie, które
odbyły się w szkole, wygrał nauczyciel matematyki pan
Bernard Strokosz.
Jak na szkołę techniczną przystało, podejmowano
zadania z wykorzystaniem najnowocześniejszej
technologii. Kolejną, awangardową jak na owe czasy
inicjatywą, było stworzenie w szkole studia
telewizyjnego. Pierwszy program został wyemitowany w
grudniu 1979 roku z okazji piętnastolecia placówki. Sale
lekcyjne wyposażone w telewizory mogły
transmitować programy edukacyjne, komunikaty i
przemówienia dyrekcji lub też wystąpienia uczniów. To
właśnie w tym studiu szlifów dziennikarstwa
telewizyjnego nabierali dzisiejsi redaktorzy Telewizji
Regionalnej Zagłębia Miedziowego. Wieloletnim opiekunem
studia był pan Ryszard Brzeziński, który zgromadził
imponującą filmotekę programów edukacyjnych.
 W 1980 roku utworzono laboratorium języków. W
dźwiękoszczelnym gabinecie wyposażonym w kabiny i
mikrofony młodzież uczyła się języków obcych.
Szkolny radiowęzeł, w instalację którego
szczególnie zaangażował się uczeń Grzegorz Walentek,
wewnętrzne połączenia telefoniczne, kamery,
monitory - to urządzenia, które bardzo ułatwiają
prowadzenie lekcji.
Warto też wspomnieć, że gabinety lekcyjne, dzięki
zaangażowaniu nauczycieli - opiekunów i samych uczniów,
zyskiwały nowe pomoce i sprzęt techniczny. Wśród
najciekawszych można wymienić pracownię elektryczną pana
mgr inż. Eugeniusza Kasprzyszaka. Nauczyciel z
prawdziwą pasją wyposażał przez lata gabinet lekcyjny w
unikalne urządzenia.
W 1992 roku z okazji Dnia Edukacji Narodowej z
inicjatywy panów Władysława Sniechowskiego i Pawła
Klimaszewskiego otwarto pierwszą w szkole pracownię
komputerową. Dziś jest ich trzy, wszystkie
wyposażone w nowoczesny sprzęt.
W dzisiejszym życiu szkoły nowinki techniczne też
mają swoje znaczenie. Jesteśmy obecnie jedyną szkołą w
mieście, która w trosce o bezpieczeństwo uczniów została
wyposażona w kamery monitorujące szkolne
korytarze i podwórko.
 Oprócz gmachu głównego szkoła dysponuje też halą
sportową oraz warsztatami. W pierwszych
latach jednak zajęcia sportowe odbywały się w auli, na
boisku oraz w nadmuchiwanym powietrzem schronie -
tzw. „balonie", który był darem PBK. Halę
sportowo-widowiskową przy ul. Składowej 1 oddano do
dyspozycji szkoły pod koniec lat siedemdziesiątych.
Ważnym etapem w cyklu kształcenia przyszłych techników
są zajęcia praktyczne. Do 1971 roku kierownikiem zajęć
praktycznych był pan Stefan Wełna. Po nim funkcję tę
pełnił przez wiele lat pan Bogdan Stojczyk.
Od 2002 roku zastąpił go pan Zbigniew Kuśmierz.
Początkowo szkoła nie dysponowała własnymi warsztatami,
dlatego korzystano z gościnności Zasadniczej Szkoły
Górniczej, Zakładów Górniczych „Lubin" oraz Zakładu
Doświadczalnego KGHM, gdzie młodzież poznawała
najnowocześniejsze metody przeróbki. Z okazji Barbórki w
1986 roku otworzono warsztaty szkolne przy ul.
Księcia Ludwika 1. Przy ich urządzaniu Zespół Szkół
otrzymał znaczącą pomoc od ZG "Polkowice" oraz ZREM.
Do szkoły uczęszczali zarówno mieszkańcy Lubina jak i
młodzi ludzie z okolic naszego miasta. Właśnie z myślą o
młodzieży zamiejscowej utworzono w placówce internat,
którym początkowo kierował pan Stanisław Śnieg,
następnie funkcję kierownika przejął pan Bogusław
Kuszczak. Powołano także Młodzieżową Radę Internatu,
której aktywnym członkiem był uczeń Zbigniew Maczuga.
W trosce o zdrowie uczniów istniała w szkole
przychodnia zdrowia, którą początkowo kierowała pani
dr Anna Kalinowska, później pani dr Krystyna Kaczkowska.
Gabinet dentystyczny prowadziła pani dr Bogumiła
Rostocka z pielęgniarką panią Jadwigą Butyńską. W
nagłych wypadkach uczniowie mogą do dziś liczyć na
niezawodną pomoc pani pielęgniarki Krystyny Rutkowskiej.
(do góry)
Życie kulturalne
Szkoła jest powołana do kształcenia
uczniów, ale ograniczanie jej misji jedynie do
wyposażania młodego człowieka
 w wiedzę w zakresie
poszczególnych przedmiotów byłoby nieporozumieniem. W
przeszłości, jak i obecnie, nasza szkoła tętni życiem,
bo tylko w ten sposób w pełni może realizować proces
dydaktyczno-wychowawczy. Bogactwo i różnorodność
organizowanych imprez szkolnych potwierdza szkolna
dokumentacja. Przez lata udało się zgromadzić opasłe
tomy kronik poszczególnych klas, organizacji i szkół. Na
ich stronach zostały opisane tradycyjne imprezy
studniowkowe, półmetki, andrzejki, wieczory poetyckie,
wycieczki.
Przez lata w szkole działały różne kółka
zainteresowań, zespoły i organizacje. Kroniki
szkolne utrwaliły informacje o kole kinotechnicznym
prowadzonym przez pana Edwarda Jędrkowiaka, kole
fotograficznym oraz kółku krótkofalowców
prowadzonym przez polonistę pana Tadeusza Dołęgę.
Działały również: kółko chemiczne, szkutnicze,
modelarskie, żywego słowa, sportowe,
szachowe, strzeleckie oraz młodych
racjonalizatorów.
 Młodzież mogła rozwijać najrozmaitsze uzdolnienia.
Działał szkolny chór, a także zespół taneczny
prowadzony kolejno przez panią Romanę Roszyc, panią
Skólską i pana Krajewskiego. Chlubą szkoły do dnia
dzisiejszego jest orkiestra. Jej początki należy
wiązać z inicjatywą pana Jana Werbowego i powołaniem
dziewcząt - werblistek.
Z czasem uformowała się profesjonalna orkiestra dęta. W
1978 roku kapelmistrzem został pan Piotr Horodyski, pod
batutą którego muzycy do dziś uświetniają szkolne
uroczystości.
W szkole prowadzona jest stała edukacja teatralna.
Niemałe zasługi w tej dziedzinie ma nauczyciel języka
polskiego pan Ludwik Gadzicki. Potwierdzają ten fakt
szkolne kroniki, w których można znaleźć informacje o
udziale młodzieży w licznych spektaklach, jak i
nagrodach dla ich opiekuna. Uczniowie występowali w roli
widzów, ale dobrze się czuli także w roli
inscenizatorów. W maju 1973 roku nauczyciel historii
pani Olga Piątkowska-Gierałt przygotowała z młodzieżą
spektakl o życiu Mikołaja Kopernika pod tytułem:
„Mikołaj i Anna". Kilka lat później nauczyciel
języka polskiego pan Tadeusz Dołęga wystawił z uczniami
sztukę Różewicza „Kartoteka".
Nową kartę w reżyserowaniu przedstawień otworzył pan
Robert Małyniak - katecheta, który w kolejnych latach
2001, 2002 i 2003 przygotowywał z uczniami inscenizacje
z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Zaletą przedstawień
było odejście od konwencji oraz profesjonalne operowanie
środkami teatralnymi - grą świateł, muzyką, ruchem
scenicznym oraz scenografią. Każde z widowisk skłaniało
widzów do refleksji na temat kondycji człowieka we
współczesnym świecie.
Charakter wychowawczy miała inscenizacja pt.:
„Wynik dodatni" - przygotowana przez młodzież w
maju 2004 roku w ramach działającego w szkole Klubu
Młodego Twórcy, a wystawiona w CK MUZA z okazji
konferencji na temat bezpieczeństwa.
Przez lata nie zaniedbywano działalności rekreacyjno-turystycznej.
Pan Janusz Lorenc w 1973 roku powołał szkolny klub PTTK,
w ramach którego młodzież poznawała piękno naszego kraju
i zdobywała szczyty górskie Karkonoszy. Kolejnym
długoletnim opiekunem klubu był pan Bogdan Stojczyk,
który podejmował śmiałe wyzwania. Do ciekawych imprez
należy zaliczyć obozy rowerowe po Węgrzech i Niemieckiej
Republice Demokratycznej.
Popularnością młodzieży cieszyły się zawsze zajęcia
sportowe. Opiekunem SKS-u w pierwszym dziesięcioleciu
był pan Bogusław Kuszczak, później zastąpili go młodsi
koledzy. Do ciekawszych zajęć sportowych można zaliczyć
spotkania w Szkolnym Klubie Karate - Kyokushin,
prowadzone przez instruktora Andrzeja Wieczorka.
 Szkoła dumna była z bogatego księgozbioru i czytelni,
nad którymi jako pierwsza opiekę przyjęła polonistka
pani Helena Piśmiok. W kolejnych latach w bibliotece
szkolnej pracowały Panie: Teresa Jakubiszyn, Regina
Horodyska, Rozalia Śniechowska. Obecnie - Genowefa
Łazarewicz, którą wspierają Agnieszka Brzeźna i Joanna
Kochan.
Klimat życia szkolnego tworzą akcje charytatywne,
konkursy, turnieje szachowe, które obecnie
kontynuuje pani Iwona Swiderska, a także prace
społeczne. Dawniej młodzież jeździła na wieś do
spółdzielni rolniczych i PGR-ów na wykopki, dziś bierze
udział w akcji sprzątania świata lub innych inicjatywach
ekologicznych organizowanych głównie przez panią
Elżbietę Semik, która kontynuuje działania podjęte
wcześniej przez obecnego Dyrektora Szkoły panią Elżbietę
Trocińską.
Jedną z form pracy z młodzieżą jest organizowanie
sesji popularno-naukowych.
 Organizacja imprezy jest
okazją do nawiązania współpracy z inny mi szkołami i
promowania szkoły w środowisku lokalnym. W maju 2002
roku sesję poświęconą przeszłości i przyszłości Lubina
zorganizowała pani Teresa Glonek - wicedyrektor szkoły i
nauczyciel języka polskiego. W roli prelegentów
wystąpili przedstawiciele władz samorządowych oraz
działacze lokalnych organizacji społecznych. W kolejnych
latach odbyły się sesje na temat cywilizacji antyku oraz
kultury średniowiecza zorganizowane przez panie Krystynę Drexler-Wawrzyniak - nauczyciela języka polskiego i
wiedzy o kulturze oraz panią Teresę Strzelecką -
nauczyciela historii.
Od początku istnienia placówki w szkole prężnie działa
samorząd uczniowski. Jedną z jego inicjatyw był
plebiscyt na najgroźniejszego i najsympatyczniejszego
nauczyciela. W latach siedemdziesiątych tytuł „nauczyciela
- kosy" otrzymywał nauczyciel matematyki pan
Tadeusz Czają, w latach dziewięćdziesiątych symboliczną
kosę dwukrotnie otrzymała pani Elżbieta Trocińska -
nauczyciel chemii i obecny dyrektor Zespołu Szkół.
Kroniki milczą, kto został najsympatyczniejszym
nauczycielem, być może dlatego, że innych w naszej
szkole nie ma.
Życie kulturalne Zespołu Szkół nadąża za duchem czasów
zarówno w podejmowanych zagadnieniach jak i środkach
realizacji. Rok 2003 upływał pod hasłami integracji
Polski z Unią Europejską, dlatego w szkole szczególnie
widoczna była praca Klubu Europejskiego, który w 2000
roku założyła pani Teresa Strzelecka - nauczyciel
historii. Jej działania wspierał pan Mirosław Romańczyk
- nauczyciel języka angielskiego. Niewątpliwym sukcesem
klubu było zajęcie II miejsca w województwie w Konkursie
ogłoszonym przez Centralny Urząd Integracji Europejskiej
pod
 hasłem „Moja Szkoła w Unii Europejskiej". Z
tej okazji na ręce opiekunów klubu i dyrekcji szkoły
wpłynął list gratulacyjny od Ministra Edukacji Narodowej
pani Krystyny Łybackiej. Bezpośrednio przed referendum
stowarzyszeniowym panie Teresa Strzelecka oraz Krystyna
Drexler-Wawrzyniak zorganizowały sesję popularno-naukową
pod hasłem „Unia nie jest nam obca". Sesja zgromadziła
przedstawicieli władz samorządowych, działaczy
organizacji społecznych oraz przede wszystkim młodzież
szkół lubińskich. Obecnie w pracę Klubu Europejskiego
włączyli się młodsi koledzy. Do ciekawych imprez należy
zaliczyć konferencję, która odbyła się jesienią 2003
roku na temat struktury i kompetencji Parlamentu
Europejskiego. Jej organizatorkami były panie Ewa
Kułakowska - nauczyciel wychowania fizycznego oraz
Katarzyna Płóciennik - nauczyciel języka polskiego.
Gościem honorowym konferencji był Senator
Rzeczypospolitej pan Marian Lewieki.
Konkursy propagujące wiedzę o naszym mieście, które
zorganizowały panie Agnieszka Brzeźna - bibliotekarz
szkoły oraz Katarzyna Pierzga - nauczyciel historii,
odbyły się z wykorzystaniem nowoczesnych środków. W
lutym 2004 roku odbył się konkurs fotograficzny
"Lubin w moich oczach", zaś w czerwcu 2004 roku quiz
multimedialny „Lubin wczoraj i dziś". Nie jest
przesadne stwierdzenie, że w naszej szkole, w
powszechnym mniemaniu uchodzącej za szkołę techniczną,
młodzież może rozwijać różnorodne zainteresowania i
uzdolnienia. Od kilku lat prowadzona jest klasa o
nachyleniu artystycznym. W bieżącym roku szkolnym pani
Danuta Chalimoniuk rozpoczęła zajęcia realizujące
autorski program wiedzy o sztuce oraz wiedzy o kulturze.
Uzdolnienia plastyczne uczniów są rozwijane i wspierane
nie tylko na lekcjach i plenerach malarskich, ale także
poprzez akcje społeczne.
W ubiegłym roku szkolnym uczennice klasy plastycznej z
inspiracji opiekuna PCK pani Anny Klimczak namalowały
postacie z baśni na ścianach sali dziecięcej oddziału
chirurgii Szpitala Miejskiego w Lubinie. Działania
podjęte pod hasłem „Motylkawe szpitale" wpisały
się w akcję prowadzoną pod patronatem pani
Jolanty Kwaśniewskiej, która w ten sposób
chciałaby zmienić skojarzenia dzieci związane ze
szpitalem i koniecznością leczenia.
Opisane konkursy, sesje, akcje, przedsięwzięcia dowodzą
wielkiej pasji i zaangażowania nauczycieli w pracę
szkoły i środowiska, są też świadectwem aktywności
samych uczniów.
(do góry)
Budowanie tradycji
Jednym z założeń planu dydaktyczno-. wychowawczego
szkoły jest uczenie szacunku do tradycji narodowych,
regionalnych i środowiskowych. W ciągu wielu lat
istnienia Zespołu Szkół wprowadzane były także stałe
formy kultywowania tradycji szkolnych jako metody
służącej integracji uczniów i uczenia właściwych postaw. Od roku 1970 trwa zwyczaj uroczystego przyjmowania klas
pierwszych w poczet uczniów. Następnie już w mniej
oficjalnej formie odbywają się „otrzęsiny" badające
sprawność intelektualną i fizyczną, „pierwszaków".
Uroczyście obchodzone jest w szkole święto górników -
tradycyjna Barbórka. Młodzież ma okazję poznać obyczaje
górnicze, w tym słynny „skok przez skórę", ilustrujący
zwyczaj przyjmowania młodych w poczet braci górniczej.
Święto zazwyczaj kończy zabawa w „karczmie piwnej",
w której udział biorą nauczyciele, pracownicy szkoły
oraz zaproszeni goście. Uczestnicy zabawy otrzymują na
pamiątkę specjalnie przygotowany kufel z wygrawerowanym
rokiem uroczystości. Upowszechnianie górniczych
obyczajów poza murami szkoły, wśród uczniów szkół
podstawowych, a nawet przedszkoli to niewątpliwie
zasługa pana Eugeniusza Kasprzyszaka, który przygotowuje
do pięknej inscenizacji kolejne roczniki uczniów.
W szkolnych kronikach można znaleźć informacje na temat
prowadzonej wśród uczniów rywalizacji na klasę
osiągającą najwyższe oceny. Najlepsze zespoły dawniej
ubiegały się o puchar dyrektora szkoły, zaś indywidualni
uczniowie bywali zdobywcami lampek górniczych. W roku
szkolnym 1972/73 lampki zdobyli: Ryszard Gardziej i
Eligiusz Kruszka.
Do księgi pamiątkowej Wpisywane czego, bądź nam bratem i
przyjacielem"...
były nazwiska uczniów z najwyższymi ocenami, zaś do
rodziców wychowanków dyrekcja także obecnie kieruje
listy gratulacyjne.
Współcześnie rywalizacja wśród uczniów nie jest aż tak
widowiskowa i odbywa się raczej w ramach tematycznych
konkursów. Popularnością cieszy się turniej wiedzy o
patronie szkoły prof. Bolesławie Krupińskim.
 Do wypracowania tradycji Zespołu Szkół Technicznych
Górnictwa Rud szczególną wagę przywiązywał długoletni
dyrektor szkoły pan Mieczysław Guzdro. To z jego
inicjatywy grupa pierwszych absolwentów założyła Koło
Absolwentów TGR w Lubinie, a pierwszym jego
przewodniczącym został pan Henryk Firuta.
Utworzenie w placówce III LO stało się okazją do
wzbogacenia życia szkolnego. Nowe tradycje powstawały z
inspiracji dyrektora liceum pani Teresy Glonek. Na
trwale w życie szkolne wpisał się Konkurs
Mitologiczny. Pomysłodawcą była pani Danuta Szmigiel
- nauczyciel języka polskiego. Z czasem konkurs ulegał
przeobrażeniom,
ale zawsze był atrakcyjny i widowiskowy. Przez lata nad
jego organizacją czuwała pani Genowefa Łazarewicz -
bibliotekarz szkoły i nauczyciele języka polskiego.
Formuła konkursu została upowszechniona dzięki opisaniu
jej w ogólnopolskim czasopiśmie Biblioteka w Szkole.
(do góry)
Współpraca z organizacjami
społecznymi
Wśród licznych organizacji młodzieżowych należy wymienić
harcerstwo, które w przeszłości posiadało na terenie
 szkoły kilka drużyn. Najaktywniejsza była drużyna
wodniacka, słynęła z obozów organizowanych na
Mazurach przez druha Stanisława Śniega oraz drużyna
sportowa prowadzona przez druha Bogusława Kuszczaka.
Drużynom dziewczęcym patronowały druhny Maria Maczuga i
Teresa Strzelecka.
Pan Leszek Łubiński założył I szkolną drużynę Ligi
Obrony I Kraju. Jego podopieczni: Krzysztof Ostrowski,
Ireneusz Leszczyński i Andrzej Sztorc w 1973 roku zajęli
I miejsce w zawodach wojewódzkich oraz III miejsce w
Ogólnopolskiej Olimpiadzie LOK w Szczecinie.
Przygotowanie do życia społecznego najskuteczniej odbywa
się właśnie w organizacjach młodzieżowych. W latach
siedemdziesiątych liczne grono uczniów skupiał
Związek Młodzieży Socjalistycznej, którego opiekunem
był pan Stefan Wełna. Młodzi aktywiści podejmowali prace
na rzecz szkoły i środowiska, inicjowali
współzawodnictwo w nauce oraz patronowali Konkursowi
Młodych Mistrzów Techniki. Opiekun organizacji, pan
Stefan Wełna w uznaniu zasług otrzymał brązową odznakę
Janka Krasickiego.
Założycielami Szkolnego Koła Polskiego Czerwonego
Krzyża byli pani Barbara Wrzosek-Łuniewska i pan
Jerzy Czuba. PCK jest wciąż aktywną organizacją, którą
od lat opiekuje się pani profesor Anna Klimczak,
prowadząc szereg akcji charytatywnych oraz
upowszechniając szlachetną ideę krwiodawstwa. Przez lata
wśród uczniów znalazło się wielu Honorowych Dawców Krwi,
którzy zostali wyróżnienie złotymi,. srebrnymi i
brązowymi odznakami PCK.
Pan Ludwik Gadzicki przez lata współpracował z
Towarzystwem Kultury Teatralnej, uczestnicząc wraz z
uczniami w akcjach pod hasłem „Bliżej teatru".
Współcześnie popularna stała się działalność o
charakterze ekologicznym. Dla wpojenia uczniom
właściwego stosunku do przyrody, pani Elżbieta Sernik
nawiązała kontakty z Towarzystwem Przyjaciół Lasu
oraz z kołami myśliwskimi.
(do góry)
Program wychowawczy
Współczesnej szkole często stawiany jest zarzut
ograniczania swej misji do edukacji i zaniedbywania
działań wychowawczych. Pracownicy naszej szkoły mają
jednak świadomość, że tak ogromna placówka, do której
uczęszcza młodzież z różnych środowisk, w której
przeważa liczebnie młodzież męska, wymaga stałych i
przemyślanych zabiegów wychowawczych.
Proces wychowywania młodego pokolenia
przybiera różne formy, czasami I jest spójny z procesem
nauczania, czasami wymaga oddzielnych, specyficznych
działań. Należy w tym miejscu wspomnieć o pracy pani.
Harcerze w pochodzie pierwszomajowym. Krystyny
Rutkowskiej, która od 35 lat pracuje w szkole jako
pielęgniarka, ale
 podejmowane przez nią formy aktywności
są dowodem, że nie ogranicza się do swojej tradycyjnej
roli. Zorganizowała w szkole świetlicę profilaktyczną,
prowadzi kursy pierwszej pomocy, organizuje warsztaty
terapeutyczne, na lekcjach wychowawczych uczy wczesnego
wykrywania raka piersi, ale też jak opanować emocje,
unikać agresji lub zachować postawę asertywną.
Z powodzeniem przygotowuje również
inscenizacje o charakterze wychowawczym. W 2003 roku
mieliśmy okazję oglądać przedstawienie na temat zagrożeń
nałogami pt.: „Powtarzająca się historia ". Pani
Rutkowska jako instruktor pierwszej pomocy PCK
zorganizowała szkolną drużynę ratownictwa medycznego,
która z powodzeniem wygrywa liczne zawody. Warto
podkreślić, że pani Krystyna chętnie współpracuje z
innymi podmiotami promującymi zdrowy styl życia. Wiosną
2004 roku wraz z uczniami naszej szkoły była
współorganizatorem zakończenia „Europejskiej kampanii na
rzecz bezpieczeństwa dzieci i młodzieży". Impreza, z
udziałem licznych gości, odbyła się w CK „Muza" w
Lubinie.
Od 2002 roku realizowany jest w naszej szkole program
profilaktyczny „Bezpieczna i przyjazna szkoła —bez
zagrożeń". Współautorem programu jest pani Monika
Marszałek - pedagog szkolny, zaś jego realizatorami
nauczyciele i Komenda Powiatowa Policji przy
wsparciu organizacji społecznych i rodziców. Działania w
ramach programu obejmują diagnozę istniejących zagrożeń,
kontrolę zachowań uczniów, edukację oraz kształtowanie
postaw pożądanych, szczególnie w zakresie aktywnego i
bezpiecznego spędzania czasu wolnego. Ankiety badające
poczucie bezpieczeństwa przeprowadzone w 2002 roku i
powtórzone w 2003 przy współudziale policji wykazały, że
w szkole nie występują szczególne zagrożenia, a młodzież
może czuć się bezpieczna. Jest to wynik pracy
wychowawczej wszystkich pracowników szkoły.
Wśród działań wychowawczych warto wymienić włączenie się
pani pedagog - Agnieszki Zych-Czernek do Ogólnopolskiej
akcji antynikotynowej organizowanej przez „Fundację
Zdrowie".
Wymienione w tym rozdziale działania nie mają charakteru
jednorazowych, spektakularnych akcji, lecz są trwałym
procesem kształtowania postawy młodego człowieka.
(do góry)
Wizyty wysokiego szczebla
Zespół Szkół Technicznych Górnictwa Rud zawsze był
szkołą działającą z rozmachem. Przejawiało się to w
zarówno w jakości i metodach kształcenia, ilości uczniów
oraz w podejmowanych przedsięwzięciach. Tym chyba należy
tłumaczyć zainteresowanie, jakim cieszyła się szkoła u
władz lokalnych oraz państwowych. Kilkakrotnie w naszych
murach gościli przedstawiciele rządu. W 1965 roku szkołę
odwiedziła delegacja rządowa z ministrem Kaimem
oraz rektorem AGH. W 1967 roku z wizytą przybyła
delegacja Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego z szefem
resortu. W 1969 roku odwiedził szkołę wicepremier
Franciszek Waniołka, zaś w 1987 roku minister
spraw zagranicznych prof. Marian Orzechowski.
Wymienione wizyty cieszyły się zainteresowaniem lokalnej
społeczności.
(do góry)
Kontakty międzynarodowe
Niektóre z wydarzeń opisywanych w niniejszym
wydawnictwie mogą wydawać się archaiczne, być może
nawet, patrząc z perspektywy dnia dzisiejszego,
niepoprawne ideologicznie. Warto jednak o nich wspomnieć
nie tylko z kronikarskiej dokładności, ale także z
sentymentu do przeszłości. W 1974 roku grupa uczniów i
nauczycieli naszej szkoły wybrała się pociągiem
przyjaźni do Związku Radzieckiego. Wycieczka była
nagrodą za pracę w organizacjach społecznych.
W 1988 roku w ramach wymiany międzynarodowej młodzież
uczestniczyła w wyjazdach do NRD oraz Stanów
Zjednoczonych. Na kontynent amerykański młodzież
pojechała na zaproszenie Wellspring Foundation. W
1989 roku szkołę odwiedziła pani Maria Ramirez
dyrektor departamentu kształcenia wielonarodowego w
Ministerstwie Oświaty Stanu Nowy Jork.
W latach dziewięćdziesiątych nauczyciel języka
francuskiego pani Monika Wiśniewska nawiązała współpracę
z nauczycielami i młodzieżą francuską, dzięki temu
uczniowie III Liceum Ogólnokształcącego dwukrotnie
uczestniczyli w wyjazdach edukacyjnych do Francji.
W roku jubileuszowym Pan Mirosław Romańczyk - nauczyciel
języka angielskiego wraz z innymi nauczycielami naszej
szkoły przystąpił do europejskiego programu Sokrates
Comenius 1. W ramach programu szkoły w Rumunii,
Hiszpanii, Portugalii, Włoszech i Grecji realizują
projekt: „Podnoszenie Umiejętności Zarządzania
Oświatą". Projekt jest finansowany z grantów Unii
Europejskiej.
(do góry)
40 lat minęło...
W żadnej chyba instytucji upływ czasu nie
jest tak widoczny jak właśnie w szkole. Rytm życia
wyznacza napływ i odchodzenie coraz to nowych roczników
uczniów. Niegdysiejsi wychowankowie często
przyprowadzają do szkoły swoje dzieci, a bywa też tak,
że dawni uczniowie dziś pracują w swojej „starej budzie"
jako nauczyciele. Wśród zatrudnionych obecnie lub nieco
wcześniej, pedagogów znajduje się wcale pokaźna grupa
byłych absolwentów ZSTGR.
Należą do nich:
Aleksander Bobowski Ryszard Brzeziński Marzena Czają,
Henryk Firuta, Artur Flinik, Dariusz Fudal, Czesław
Fuławka, Roman Gembuś, Stanisław Godlewski, Władysław
Jarzynka, Marek Jasiński, Marek Kita, Paweł
Klimaszewski, Mirosław Kondela, Robert Małyniak,
Franciszek Miazga, Zygmunt Nieora, Roman Otfinowski,
Marian Szagała, Andrzej Wieczorek, Kazimierz Wierzbicki,
Sebastian Wdowiak.
Z biegiem lat zwiększała się liczebność kolejnych
roczników absolwentów, zmieniały się programy nauczania,
regulaminy klasyfikowania i promowania, a nawet formuła
egzaminu dojrzałości. Przetrwał jednak niepowtarzalny
klimat szkoły tętniącej życiem, budującej tradycje
zawodu górnika, nadążającej za duchem czasów z
rozwiązaniami technicznymi, kształcącej inteligencję
techniczną, która swój awans zawodowy na stałe związała
z Zagłębiem Miedziowym, wreszcie szkoły wpisanej
w historię miasta. W pierwszych latach w placówce
zachodziły liczne zmiany, co może odzwierciedlać także
rotacja na stanowisku dyrektora. Czasy stabilizacji
nastąpiły, kiedy funkcję dyrektora objął pan Mieczysław
Guzdro. Kolejne zmiany następowały już znacznie wolniej,
z zachowaniem pewnej ciągłości.
Opracowania historyczne, wspomnienia zwykle cieszą się
zainteresowaniem starszego pokolenia, które pamięta
opisane wydarzenia. Mam jednak nadzieję, że i młodzież
zechce poznać historię swojej szkoły, dlatego słowa
mędrca zawarte w motcie dedykuję szczególnie młodszym
czytelnikom.
(do góry)
Większość
informacji na temat rozwoju i działalności szkoły na
przestrzeni lat pochodzi z kronik oraz zeszytów wydanych
z okazji kolejnych jubileuszy placówki.
Kronikarzom i autorom wspomnianych wydawnictw gratuluję
rzetelności i pasji w dokumentowaniu życia szkoły. Ich
opracowania stały się nie tylko źródłem wiedzy
przydatnej do napisania niniejszego rysu historycznego,
ale pozwoliły mi odbyć wzruszającą wędrówkę w czasie -
za co serdecznie dziękuję.
autorka
Opracowanie mgr Krystyna Drexler - Wawrzyniak |
